Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

...........σ ι ω π ή

Αντιγράφω από Protagon.gr

Τρεις άνθρωποι και ένα έμβρυο
06/05/2010
της Ρέας Βιτάλη

Τρεις άνθρωποι έπεσαν να κοιμηθούν. Άλλος με θυμό, άλλος με τσαντίλα, άλλη με χαμόγελο. Αρκεί που είχε μωρό στην κοιλιά! Τρεις άνθρωποι… Άλλον τον πήρε ο ύπνος νωρίς, άλλον αργά με την τηλεόραση ανοιχτή. Η άλλη ξαγρύπνησε… Χάιδευε την κοιλιά της και σκεφτόταν το μωρό… Ονειρεύτηκαν; Να’ταν καλό ή κακό το όνειρο; Ποιος να ξέρει! Τρεις άνθρωποι…
Ξύπνησαν. Πλύθηκαν, ξυρίστηκαν, σιχτίρισαν, έβηξαν, έδεσαν τη γραβάτα, άφησαν σημείωμα στο ψυγείο, προβληματίστηκαν να φορέσουν ή όχι ζακέτα, έκλεισαν τη πόρτα… Πτού σου κάτι ξέχασαν; Δε βαριέσαι… Κι αύριο μέρα θα’ναι. Έγραψαν μήνυμα στο κινητό, ξαναχαμογέλασαν, κάπνισαν ,παρήγγειλαν βιαστικά καφέ, ξαναχάιδεψε την κοιλιά της. Τρεις άνθρωποι… Και μετά…
Επεισόδια, μολότωφ, βία, οργή, φωτιές, καπνοί. Ένας άνθρωπος, δύο άνθρωποι, τρεις άνθρωποι, μια φιλόξενη κοιλιά. Ο καθένας μόνος! Τρεις νεκροί! Θύματα…
Καιρό τώρα λες και το προσμέναμε…Τόση οργή συσσωρευμένη, τόσες κινήσεις νωχελικές, τόσο «παιχνίδι» με τη φωτιά, τόσο πετρέλαιο. Κάτι θα ξέσπαγε, κάτι θα ξέφευγε. Τρεις άνθρωποι.
Τα νέα μεταδόθηκαν σαν πρώτη είδηση στα διεθνή ΜΜΕ. Ο οίκτος κατέληγε μονότονα σε οικονομική ανάλυση. Το ευρώ έπεσε κάτω από το 1,29 έναντι του δολαρίου. Οι δημοσιογράφοι διέκοψαν την απεργία τους. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δήλωσε «η χώρα μας έφτασε στο χείλος της αβύσσου είναι ευθύνη όλων μας να μη γίνει το βήμα προς το κενό». Οι αρχηγοί των κομμάτων συμφώνησαν σε μια κοινή συνάντηση σε συμβούλιο πολιτικών αρχηγών. Το χρηματιστήριο έκανε βουτιά αλλά μετά διόρθωσε σχετικά. «Θα πάρουμε μέτρα ώστε οι χρηματαγορές δεν θα κάνουν σπέκουλα πια» δήλωσε ο Όλι Ρεν. Ο Θεός της οικονομίας αγωνιά πια και για την Πορτογαλία. Μιλάνε όλο και πιο τρομαγμένοι για ντόμινο της νότιας Ευρώπης. Τρεις άνθρωποι. Ή μάλλον τρεις άνθρωποι και ένα έμβρυο…
Κοιμήθηκαν, ξύπνησαν, πήγαν στις δουλειές τους... Κάτι σχεδίαζαν για το απόγευμα…Κάποιους φίλους είχαν καλέσει για το βράδυ…Κάτι ακύρωσαν «κι αύριο μέρα θα’ναι», κάτι οργάνωσαν… Τρεις άνθρωποι κι ένα έμβρυο!
Και να φανταστείς ότι το μόνο που είχαν απολύτως δεδομένο ήταν ότι θα ξαναγύριζαν στο σπίτι τους…
Ας είχανε τουλάχιστον κάνει έρωτα το προηγούμενο βράδυ! Ας είχανε κουρνιάσει σε μια αγκαλιά... το προηγούμενο βράδυ...
Υ.Γ Έμβρυο, η σύγχρονη ιστορία είναι περίεργη υπόθεση. Ζωή και οικονομία στη ίδια ζυγαριά… Θα’χει να σου λέει η μαμά σου!

Y.Γ 2 Έμβρυο στην τηλεόραση οι δημοσιογράφοι τονίζουν "και μιλάμε για εργαζόμενους των 1000 ευρώ"...Αν έπαιρναν 2000 ευρω δηλαδή; Σου είπα περίεργη ιστορία!



«Γράμμα σ' ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ»


06/05/2010
της Μαρίας Χούκλη



Μικρέ μου ή μικρή μου( τι ήσουν άραγε;) θα ερχόσουν στον κόσμο κάπου εκεί το φθινόπωρο, ένα σκληρό -όπως προβλέπεται- φθινόπωρο για την Ελλάδα.

(Ποιο καταραμένο άθροισμα στιγμών, συγκυριών και συμπτώσεων σου στέρησε τη ζωή; Πόσα χρόνια και από τι χτιζόταν το μίσος που σε αφάνισε; Τι σόι άνθρωποι είναι αυτοί που καίνε ανθρώπους; Νόμιζα ότι με τα κρεματόρια είχαμε τελειώσει.) Μικρέ μου ή μικρή μου, θα ήθελα να σου πω για ο,τι δεν θα γνωρίσεις, δεν σε άφησαν να γνωρίσεις...
Έχουμε μπει σε μια σκοτεινή στενωπό χωρίς κανείς να είναι ακόμη σε θέση να “δει” τι μας επιφυλάσσει το μέλλον. Κινούμενη άμμος η χώρα, κινούμενη άμμος και όσα συμβαίνουν έξω από αυτήν. Αν ερχόσουν στον κόσμο θα μάθαινες τι είναι τα συναισθήματα, τι κάνει τους ανθρώπους να είναι άνθρωποι. Θα μάθαινες τι είναι ο φόβος -πόσο φοβήθηκε άραγε η μανούλα σου παλεύοντας με τον καπνό και τη φωτιά;- Θα μάθαινες τι είναι αγωνία , τι είναι η αγανάκτηση, η οργή και ο θυμός , πώς νιώθουν χιλιάδες άνθρωποι στην Ελλάδα όλοι εκείνοι που φώναζαν το δίκιο τους ανεβαίνοντας αργά και συντεταγμένα το δρόμο που απέκτησε τελικά τη δική του ιστορία, τη δική σου ιστορία.
Η πραγματικότητα μας έχει ξεπεράσει. Τώρα βλέπουμε καθαρά ότι «ο Βασιλιάς είναι γυμνός». Αν ζούσατε εσύ και η μανούλα σου, θα σου διάβαζε το παραμύθι και θα γελούσες όπως όλα τα παιδιά όταν το πρωτακούν. Εμείς τώρα το συνειδητοποιήσαμε αλλά δεν μπορούμε να γελάσουμε, γιατί δεν είμαστε πια παιδιά. Η κοινωνία μας ωριμάζει απότομα, άγρια, βίαια και αυτό δύσκολα μπορεί κανείς να το αντέξει. Αν ερχόσουν στον κόσμο, θα μάθαινες και για την πολιτική. Όλοι είπαν λόγια συμπάθειας για ο,τι σας συνέβη -είμαι βέβαιη ότι ήταν ειλικρινή- αλλά γρήγορα ξαναμίλησαν τη γλώσσα που ξέρουν: «εσύ φταις, όχι εσύ φταις...» Δεν έχουν καταλάβει ότι η πραγματικότητα μας υπερβαίνει; Υπερβαίνει κόμματα και παρατάξεις. Δεν χωρούν πολιτικαντισμοί τύπου « χρειάζονταν τα μέτρα αλλά θα καταψηφίσω τα μέτρα τα οποία όμως δεσμεύομαι να τηρήσω». Ναι , μικρέ μου ή μικρή μου, έτσι μιλούν οι πολιτικοί στην Ελλάδα.
Θα μάθαινες ακόμη ότι υπάρχουν και αριστερές δυνάμεις που σαν να πέτρωσε η καρδιά τους: το μόνο που βρήκαν να πουν για τη μολότοφ που σε χάλασε ήταν κάτι ψελλίσματα περί οδυνηρού συμβάντος για να ασχοληθούν αμέσως με την προστασία της τιμής και της υπόληψης του κόμματός τους. Αλλά και ο κύριος στον οποίον ανήκει η τράπεζα που έγινε τάφος σας, μιάμιση γραμμή αφιέρωσε σε σας, ίσα ίσα να βγει από την υποχρέωση. Μετά είπε τον δικό του καημό.
Μικρέ μου ή μικρή μου, όλα είναι μπερδεμένα, καθένας νομίζει ότι κραδαίνει την αλήθεια του και αυτή αρκεί. Αν ερχόσουν στον κόσμο, θα αποκτούσες και εσύ τη δική σου αλήθεια αλλά μπορεί και μακάρι να μεγάλωνες σε μια Ελλάδα που θα πίστευε και θα μπορούσε να υπερασπιστεί τη συλλογικότητα. Οι πολιτικοί για τους πολίτες και οι πολίτες για την κοινωνία.
Ήθελα πάντως να σου πω ότι ξέρω πολύ κόσμο που λυπήθηκε αληθινά για ο,τι σου συνέβη, για ο,τι συνέβη στη μανούλα σου και στους συναδέλφους της. Τώρα είναι Άνοιξη, μια εποχή που δεν θα γνωρίσεις. Κρίμα! Γιατί ακόμη και στην καμένη από τις μολότοφ και τα χημικά Αθήνα όλο και κάποια νεραντζιά αφήνει το άρωμά της....Έτσι μυρίζει η ζωή, μικρό μου και αυτή πάντα θα νικάει. Ελπίζω...
*Τίτλος βιβλίου της Οριάννα Φαλάτσι

Δεν υπάρχουν σχόλια: